3 listopada odbędzie się premiera książki Renaty Radłowskiej pt. "Nowohucka telenowela". Większość tekstów zawartych w zbiorze ukazywała się od 2004 r. w "Lodołamaczu" - dofinansowywanym przez Radę Dzielnicy XIV miesięczniku nowohuckiego teatru Łaźnia Nowa.

To nie są reportaże. To historia Nowej Huty opowiedziana przez mieszkańców, którzy noszą ją w sobie, albo nosili (kilku bohaterów telenoweli już nie żyje). Niekiedy pewnie upiększają, czasem przejaskrawiają, wiele zapominają (może celowo), ale mają do tego pełne prawo, bo to nie tylko historia ich dzielnicy, ale przede wszystkim ich życie. Czasem telenowelowo naiwne i melodramatyczne - wysłuchane i zapisane.
 

- 'Nowohucka telenowela' to niezwykły zapis dzisiejszej świadomości budowniczych i mieszkańców Nowej Huty, a zarazem świadectwo działania heroicznych (pokoleniowych) mitów, które z upływem czasu stają się nierzadko 'kuchennymi opowieściami'. Mamy tu do czynienia z domowymi opowieściami, zapisanymi najczęściej tak jak były wygłoszone, a więc w języku mówionym, który dziś jest jednym z najważniejszych kryteriów autentyzmu zjawisk kulturowych. Na tym polega m.in. niezaprzeczalna wartość tej książki, jej oryginalność, ukryta w chwytliwym dziś określeniu gatunkowym: telenowela - napisał w swej recenzji "Nowohuckiej telenoweli" prof. Roch Sulima

Renata Radłowska urodziła się w 1973 r. w Nowym Targu. Dorastała na krakowskim Kazimierzu, tym przedturystycznym - brudnym, zaniedbanym, pierwszym w najwstydliwszych statystykach. Dziennikarka "Gazety Wyborczej" (od 1996 r.). Od dziesięciu lat nowohucianka, mieszka w najstarszej części Nowej Huty (już zabytkowej) i pisze o niej. Przede wszystkim o mieszkańcach - ich radościach i smutkach, problemach, pomysłach, kompleksach, ekscentryczności.